Το Ναύπλιο μετά την Άλωσή του, θεωρήθηκε ως ο μόνο ασφαλής και κατάλληλος τόπος, ο οποίος μπορεί να χρησιμεύσει ως μόνιμη έδρα της Κυβερνήσεως και πρωτεύουσα του Κράτους.

Για αυτό το λόγο λίγες μέρες μετά και σφού αποκαταστάθηκε η τάξη στη πόλη και σύμφωνα με τον ψιφισθέντα Καταστατικό Νόμο της Επιδαύρου, το Βουλευτικό εξέδοσε το παρακάτω θέσπισμα.

ΠΗΓΗ

Η ΝΑΥΠΛΙΑ

ΜΙΧΑΗΛ Γ. ΛΑΜΠΡΥΝΙΔΗ

στην Ελλάδα το 2011

το άγαλμα της Επιδαύρου

Σύμφωνα με άρθρο της ΜΑΡΙΑΣ ΘΕΡΜΟΥ

στην εφημερίδα “ΤΟ ΒΗΜΑ”.

Σπουδαίο το μαρμάρινο άγαλμα που βρέθηκε χθες κατά τη διάρκεια εργασιών στο Μικρό Θέατρο της αρχαίας Επιδαύρου

Θεός ή αυτοκράτορας

Μαρµάρινο, σε µέγεθος λίγο µεγαλύτερο από το φυσικό, το άγαλµα που αποκαλύφθηκε στο Μικρό Θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου ενώ γίνονταν εργασίες στον περιβάλλοντα χώρο του µνηµείου έρχεται από τους αυτοκρατορικούς ρωµαϊκούς χρόνους για να επιβεβαιώσει την ισχύ και την αξία της κλασικής πλαστικής παράδοσης µέσα στους αιώνες. Πρόκειται για ένα εξαιρετικής ποιότητας αντίγραφο έργου του 4ου αιώνα π.Χ. από το εργαστήρι του µεγάλου αργείου γλύπτη Πολύκλειτου το οποίο παρίστανε τον θεό Ερµή και αγαπήθηκε τόσο που να επαναληφθεί αργότερα από πολλούς καλλιτέχνες. Εικάζεται µάλιστα ότι φιλοτεχνήθηκε πιθανόν τον 2ο αιώνα µ.Χ. , όταν ο αυτοκράτορας Αδριανός επισκέφθηκε την Επίδαυρο.

Σημείωση

Οι υπόλοιπες 9 σημαντικές αρχαιολογικές ανακαλύψεις για το 2011 είναι:

• Ξύλινο ειδώλιο 2.500 χρόνων στο ιερό της Αρτέµιδος στη Βραυρώνα
• Μινωική ιερογλυφική γραφή στη ∆υτική Κρήτη
• Συνοδεία στον θάνατο ένα µικρό νεκροταφείο του 6ου αιώνα π.Χ στη Μαυροπηγή της Εορδαίας
• Η αρχαιότερη ευρωπαϊκή επιγραφή Πρόκειται για την επιγραφή µιας πήλινης πινακίδας σε Γραµµική Β που γράφηκε πριν από 3.500 χρόνια και βρέθηκε στην Ικλαινα της Μεσσηνίας
• Το μάτι του Τουταγχαµών νεκρική µάσκα του Τουταγχαµών που βρέθηκε µέσα σε ταφικό πίθο στη νεκρόπολη της Αρχαίας Ελεύθερνας στην Κρήτη
• Οικογενειακή υπόθεση Θολωτοί, οικογενειακοί τάφοι που χρησιµοποιήθηκαν για πολλές γενιές (από τον 10ο ως τον 8ο αιώνα π.Χ.) ήρθαν στο φως στην περιοχή της Χλόης Βελεστίνου
• Ο χάλκινος Μινωίτης Χάλκινο ειδώλιο στη Ζώµινθο του Ψηλορείτη
• Ενα νησί γεμάτο Κούρους Κούροι από παριανό µάρµαρο στη νησίδα ∆εσποτικό κοντά στην Αντίπαρο
• Ενα ιερό για την Αρτεμη Ο µεγαλύτερος ίσως σε µέγεθος αρχαίος ναός στην Κρήτη εντοπίστηκε στην κορυφή του λόφου Κεφάλα στην περιοχή των Γουρνών

Ολόκληρο το άρθρο ΕΔΩ

Μπορείτε να διαβάσετε, επίσης, το άρθρο “Εντυπωσιακό άγαλμα ανακαλύφθηκε στη Μικρή Επίδαυρο” από “ΤΟ ΒΗΜΑ” που δημοσιεύτηκε τον Οκτώβριο του 2011.

Μαθητές ιστορικοί ψάχνουν και καταγράφουν την ιστορία του τόπου

«Click… στην Ιστορία» από το Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού

&

το 2ο Γυμνάσιο Ναυπλίου

Σύμφωνα με το ¨Πρώτο Θέμα” Το «Click… στην Ιστορία» είναι ένα νέο, πρωτοποριακό εκπαιδευτικό πρόγραμμα που πραγματοποιείται από το Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού με τη συνεργασία   της Vodafone. Σκοπός του προγράμματος είναι η ανάδειξη της τοπικής ιστορίας μέσα από τη ματιά των μαθητών, αξιοποιώντας τις απεριόριστες δυνατότητες της κινητής επικοινωνίας στη σύγχρονη εκπαίδευση. Το πρόγραμμα απευθύνεται σε μαθητές Γυμνασίου και τελεί υπό την αιγίδα του Υπουργείου Παιδείας, Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων.

…Στην ιστοσελίδα http://local.e-history.gr/ ο επισκέπτης μπορεί να πλοηγηθεί στις εργασίες των σχολείων της πρώτης φάσης υλοποίησης του προγράμματος από την Αγιά Λάρισας, τη Δράμα, τη Θήβα, το Ναύπλιο, τη Νέα Ιωνία και τη Χίο.

Ανάμεσα, λοιπόν στα σχολεία που συμμετέχουν είναι και το 2ο Γυμνάσιο Ναυπλίου

Στη σελίδα «Click… στην Ιστορία» από το 2ο Γυμνάσιο Ναυπλίου μπορείτε να διαβάσετε

• Το δικό μας Ναύπλιο

• Τα κάστρα τ’ Αναπλιού
• Αναζητώντας τα ίχνη της πρώτης πρωτεύουσας
• Αλλαγές χρήσης – αλλαγή χαρακτήρα του ιστορικού κέντρου της πόλης
• Μας μιλούν τα αγάλματα;
• Στην καρδιά της πόλης: Η πλατεία Συντάγματος
• Νέο Βυζάντιο: Μια προσφυγική γειτονιά

Πολλά συγχαρητήρια στην ομάδα των μαθητών αλλά και στις υπεύθυνες εκπαιδευτικούς, για το μεράκι τους, την υπομονή τους, το χρόνο που διέθεσαν ΚΑΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΤΟΥ ΝΑΥΠΛΙΟΥ.

του Τάσου Καραμέλη

Ο Δήμος Άργους – Μυκηνών, η Κοινωφελής Επιχείρηση του Δήμου και η Δημοτική Κοινότητα Νέας Κίου, παρουσιάζουν το βιβλίο του Τάσου Καραμέλη Ο Πελαργός της Νέας Κίου .Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 16 Ιανουαρίου 2012, στις 7 μ.μ. στο Πνευματικό Κέντρο Νέας Κίου.

Η παρουσίαση του βιβλίου θα γίνει από τον κ. Γιώργο Μανινή, τ. Δήμαρχο Νέας Κίου και τον κ. Κώστα Χριστοδούλου, βιομήχανο.Αποσπάσματα από το βιβλίο θα διαβάσει η Εύα Γιαγκιόζη.

Το βιβλίο πραγματεύεται την ιστορία του κονσερβοποιείου Πελαργός, από την ίδρυσή του μέχρι και την πώλησή του, σε συνδυασμό με την ίδρυση και ανάπτυξη της Νέας Κίου.

Πρόκειται για ένα σημαντικό ιστορικό ντοκουμέντο το οποίο ο συγγραφέας κ. Τάσος Καραμέλης (ο τελευταίος επιζών της οικογένειας Καραμέλη), θέλει να το αφήσει στις επόμενες γενιές και σε όσους επιθυμούν ν ασχοληθούν με την ιστορία του τόπου, αναδεικνύοντας παράλληλα το σημαντικό ρόλο του πατέρα του, Γεράσιμου Καραμέλη, στην ίδρυση της Νέας Κίου και την ανάπτυξή της.

Το βιβλίο τυπώθηκε με έξοδα του συγγραφέα και θα διανέμεται δωρεάν.

*Φωτογραφία:
ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΙΟ ΤΗΣ Μ. ΑΣΙΑΣ ΣΤΟΝ “ΠΕΛΑΡΓΟ” Ειδικό θέμα: Γυναίκες φωτογραφίζονται έξω από το εργοστάσιο Πελαργός στις 27.2.1936. Το παλιό ιπποφορβείο του Όθωνα στέγασε τους πρώτους πρόσφυγες από την Κίο της Μικράς Ασίας. Εκεί λειτούργησε το εργοστάσιο Πελαργός τη δεκαετία του 1930. Το κτίριο καταστράφηκε το 1955 και στη θέση του δημιουργήθηκε ένα νέο εργοστάσιο που λειτούργησε ως το 1992. Η δημοτική αρχή Νέας Κίου καταβάλλει προσπάθειες για την αγορά του χώρου και τη μετατροπή του σε χώρο πολιτισμού, Δευτέρα 5 Ιουλίου 2010. ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΦΩΤ.ΑΡΧΕΙΟ Γ. ΑΝΤΩΝΙΟΥ/ΑΠΕ-ΜΠΕ © 2010 ΑΘΗΝΑΪΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ – ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Στους δύσκολους καιρούς που ζούμε πρέπει να είμαστε σε εγρήγορση σε κάθε τομέα της ζωής μας.

Ας οπλιστούμε με δύναμη να κοιτάξουμε τα παιδιά μας κατάματα και να τους ευχηθούμε ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ & ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ.

Και από αύριο ας φροντίσουμε να κάνουμε πράξη την ευχή μας, για το καλό όλων μας!

Για τρεις ολόκληρες ημέρες είμαστε όλοι σε ένα tripάκι τέχνης, ακτιβισμού, εξωστρέφειας, πράξης, με τα βήματα να κατευθύνονται από το Ναύπλιο στην Πλάκα.

 

Το «tripάκι» είναι η πρώτη εντατική απόπειρα της σχολής Καλών Τεχνών Πελοποννήσου να μοιραστεί τις ιδέες και το δυναμικό της για την πειραματική καλλιτεχνική δραστηριότητα, με τον κόσμο της Αθήνας. Kύριο αντικείμενο μας, το Θέατρο και ό,τι αυτό περικλείει: χορό, μουσική, υποκριτική, σκηνοθεσία, σκηνογραφία, φωτογραφία, video, εικαστικά. Στις αίθουσες του Βρυσακίου, οι φοιτητές του Τμήματος δημιουργούμε χώρο για τις διάφορες εκφάνσεις των παραστατικών, αλλά και των εικαστικών τεχνών, για σεμινάρια, ομιλίες, προβολές, lives, parties και συμμετοχικά events φιλοξενώντας επαγγελματίες και νεότευκτους Έλληνες καλλιτέχνες.

 

Με μηδαμινό σχεδόν budget, σχεδιάζουμεκαι υλοποιούμε, επιχειρώντας να υπερβούμε την πρακτική άσκηση του μαθήματος και να κτίσουμε μία πραγματική πλατφόρμα ανάδειξης της τέχνης με όλες τις εγγενείς της δυνατότητες, σε επίπεδα πολιτισμικά, πολιτικά και κοινωνικά. Αναλάβαμε τον καλλιτεχνικό προγραμματισμό, τον επιχειρηματικό σχεδιασμό, την επικοινωνία, την προώθηση, τη διαχείριση και τον συντονισμό όλου του εγχειρήματος στο πλαίσιο του μαθήματος «Επιχειρηματικότητα και Διοίκιση (Πολιτιστικών) Επιχειρήσεων» και σας καλούμε να συμμετάσχετε, να απολαύσετε και να βιώσετε τους καρπούς της θεωρητικής γνώσης όταν αυτή μεταμορφώνεται σε πράξη ουσίας για τις ζωές όλων μας. Αποκαθιστούμε το πανεπιστήμιο σε χώρο ζωντανό, συλλογικό, συνεργατικό, με απεύθυνση στην κοινωνία και στο παρόν της και θυμίζουμε ότι είναι χώρος συνώνυμος με την έννοια της «ουτοπίας», με το δικαιώμα στο «άτοπο», με την πνευματική και συναισθηματική αναζήτηση και επικοινωνία, με τα «tripάκια» του μυαλού και της καρδιάς.

 

Από τους νυν φοιτητές του τμήματος Θεατρικών Σπουδών Ναυπλίου, στους τέως και μελλοντικούς σπουδαστές ανθρώπους, που τους αρέσει να επαγρυπνούν και να συμμετέχουν, να δημιουργούν, να προτείνουν και να ανατρέπουν, να μπαίνουν στο tripάκι, να χαμογελούν και να μοιράζονται.

Αλλάζουμε πρωτεύουσα, ανταλλάσσουμε απόψεις.

 

Πρόγραμμα

13, 14, 15 Ιανουαρίου
(Παρασκευή 13/01, 21.00 – 01.00, Σάββατο 14/01 και Κυριακή 15/01, 11.00 – 02.00)

ΕΚΘΕΣΕΙΣ
(Καθόλη τη διάρκεια του τριημέρου)

Χειροποίητων κοσμημάτων
Ζωγραφικής : Μο/ Μαρία Καραχρήστου
Σκίτσου / Νέαρχος Ντάσκας
Μεταποιημένων Ρούχων / CYT-SEW-reBORN
Κοσμημάτων από ανακυκλώσιμα υλικά
Photochess – διαδραστικό εικαστικό project / Δεληγιάννη Αναστασία
Ρούχων  και πανώ/ Love art clothes
Έργων σε χαρτί / Νίκος Πεξομάτης, Ηρώ Μπαρτζόκα
‘Εκθεση Θεατρικών Κουστουμιών

 

PERFORMANCES

Χοροθέατρο, «Εγχειρίδιο πρακτικής γατικής του γερο Πόσουμ» / Ομάδα Hair cats / βασισμένο στην ομώνυμη ποιητική συλλογή του Thomas Eliot  «Εγχειρίδιο πρακτικής γατικής του γερο Πόσουμ»
«Lonely no more» / video projection & performance για τη μοναξιά τη μοναχικότητα
«Μύθοι και παραμύθια απ’όλο τον κόσμο», παιδικό θέατρο / «Μυθοπερπατητές»
«Fragments» / void company / χορός
«Χοντροί Άντρες με Φούστες» του Νίκι Σίλβερ,  Θεατρική παράσταση
«Ηχώ Μνήμη» / χορός & video
«Παραστατική ‘Εκθεση Θεατρικών Κουστουμιών»
«Send-up comedy» / performance

ΟΜΙΛΙΕΣ/ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ/ ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ

Ομιλίες, Παρεμβάσεις, Συζητήσεις Καθηγητών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου
«Θέατρα μεταβλητών διατάξεων – η αρχιτεκτονική ως εργαλείο σκηνογραφίας» / Κος Σκούρτης Ανδρέας
«Χωρογραφία» / Διαδραστική Διάλεξη από τον Κο Βολανάκη Αντώνη
«Κοστούμι, Χορός, Χώρος: Κοστούμια χορού εντός και εκτός της σκηνής» / Κα Παντουβάκη Σοφία
«Ο ρόλος της τέχνης στο σύγχρονο κοινωνικο-πολιτικό περιβάλλον» / Κα Μερτύρη Αντωνία
«Το θέατρο του καταπιεσμένου»

Συζητήσεις, Ομιλίες, Παρεμβάσεις Φοιτητών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου και φιλοξενούμενων ομιλητών
«Η μέθοδος Braille στη ζωή και την τέχνη» / Κατερίνα Αγραφιάδου, προλογεί η ηθοποιός Κωνσταντίνα Σαββίδη
«Ποδήλατο, Πόλη, Περιβάλλον» / Γιώργος Σπανογιαννάκης

 

LIVES

Recital κλασσικής κιθάρας /Venezolana:Antonio Lauro & Preludio από τη πρώτη σουίτα για λαούτο του J.S.Bach / Σωτηροπούλου Πένυ
«Stop rehearsing, start acting» / back to back turntable Dj set
«Go on an electrip», Party/dj set / Sickoʼs 00 & Manolaco
Simple rock band / live band, Moυσικό 5μελές συγκρότημα με ροκ, ποπ κ εντεχνα ακούσματα
«Free your mind», Progressive trance dj set από τη THELIKS
«no crisis effect», από τους Minions

 

ΠΡΟΒΟΛΕΣ

Video projection / street art graffiti’s αλλά σε μορφή animation του BLU, «Big bang,big boom», «Muto», «Ok No», «child», «FFWD», «Fino», «love story» 
«Nude» / video art από την Περσεφόνη Παούρη
Προβολή κινηματογραφικής ταινίας μικρού μήκους “Τελόνια”
Προβολή κινηματογραφικής ταινίας μικρού μήκους “Ανάμεσα”
Προβολή της ταινίας «ΠΟΕΣ» με ηχητικές συνδέσεις από URBANOISE / προβολή ταινίας και live / Oμάδα ΚΟΝΥΓΚ & Urbanoise

 

ΣΕΜΙΝΑΡΙΑ/ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ

«Πετάλι», Σεμινάριο ποδηλασίας / Πλατεία Μοναστηρακίου
Μεταποίηση ρούχων και αντικειμένων / CYT-SEW-reBORN
Θεατρικό παιχνίδι & Κατασκευές: πρωτότυπες κορνίζες, κούκλες,σελιδοδείκτες
Εξιδεικευμένοι καλλιτέχνες παρουσιάσουν από το μηδέν installation/ video art/ 3D Animation παράλληλα με τριμελές back2bac turntable dj set

 

ΣΥΜΜΕΤΟΧΙΚΕΣ ΔΡΑΣΕΙΣ

«Μπες στο tripάκι», συμμετοχική performance στην Πλατεία Μοναστηρακίου
«Πετάλι», Ποδηλασία με “tripάκια” στην Πλατεία Μοναστηρακίου

Διοργάνωση: Φοιτητές της Σχολής Καλών Τεχνών του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, στο πλαίσιο του μαθήματος «Επιχειρηματικότητα και Διοίκηση (Πολιτιστικών) Επιχειρήσεων»

 

ΠΗΓΗ

culturenow.gr

με υγεία & δύναμη

Στέφανος Δάφνης

Στο διήγημα «Ο ξένος των Χριστουγέννων» περιέχει και αυτοβιογραφικά στοιχεία. Πρόκειται για κλασικό «ηθογραφικό διήγημα», στο οποίο τα λαογραφικά στοιχεία αφθονούν γύρω από τη γιορτή Χριστουγέννων. Ειδικότερα, εδώ, αναφέρεται στην αξία που δίνει στην φιλοξενίας ο ελληνικός λαός και στην παράδοση του οικογενειακού χριστουγεννιάτικου τραπεζιού, όπου η οικογένεια μαζεμένη στο σπίτι, με επικεφαλής τον παππού, απολαμβάνει το ιδιαίτερα πλούσιο και ωραίο γιορταστικό φαγοπότι. Στο παραπάνω διήγημα, αναφέρεται πως, ενώ βρίσκονταν στο τραπέζι οι άνθρωποι του σπιτιού, σε κάποια στιγμή αντιλαμβάνονται κάποιον ξένο, τρομαγμένο, ρακένδυτο, ίσως και κάπως ύποπτο στο κατώι. Όμως η οικογένεια τον παίρνει με το ζόρι σχεδόν στο σπίτι και τον δέχεται στο τραπέζι. Κι αυτό, γιατί το επιβάλλει η μέρα, αφού, ο Χριστός γεννήθηκε για όλους, καταργώντας κάθε είδους διάκριση και ρατσισμούς και ιδιαίτερα σε τέτοιες μέρες η φιλοξενία είναι ιερή. Όπως αναφέρει ο Δάφνης, στο διήγημα, όλων τα μάτια έπεσαν βουβά κι ερωτηματικά πάνω στον παράξενο ξένο, που πιθανώς να ήταν κατάδικος ή ακόμα ο ίδιος ο Χριστός, που τελικά βγαίνει αθόρυβα στον κόσμο τέτοιες μέρες, δοκιμάζοντας την ανθρώπινη συμπόνια και φιλανθρωπία.

Ο ξένος των Χριστουγέννων  -  Στέφανος Δάφνης

Με τα παιδιάτικα μάτια μου, έβλεπα πίσω από το τζάμι, τη σημαία του Παλαμηδιού, του κάστρου τ’ Αναπλιού ψηλά και το σκοπό τυλιγμένο στο μανδύα του, να πηγαινοέρχεται στην τάπια με το τουφέκι στον ώμο. Στο φόντο του ουρανού η σιλουέτα του γραφόταν τεράστια, επιβλητική. Κάμποσες οριές πιο κάτω σάλευαν χαμόκλαδα, φραγκοσυκιές πρασίνιζαν κρεμασμένες στο βάραθρο.

Εκείνη η μέρα, η γκρίζα η βουβή, ήταν τα Χριστούγεννα. Τα καρτερούσαμε με τόσον πόθο μικροί και μεγάλοι. Εμείς για να λευτερωθούμε από τα θρανία του σχολείου κι εκείνοι από τη μονοτονία της δουλειάς, να γιορτάσουμε στη λιακάδα, στο ξέφωτο, που κάποιες φορές γιομίζει θάματα τον κάμπο μας, με μυρουδιές από άγρια ζαμπάκια και με τις πορτοκαλιές φορτωμένες μικρούς ήλιους. Μα να που ο χειμώνας μας έκλεισε μέσα και περιόρισε σε σπιτιάτικο το γιορτάσι. Ήταν ευτυχισμένα τα χρόνια εκείνα τα ειρηνικά.

Τα σπίτια μας πλήρη πάσης αγαθότητος ευωδίαζαν από τα φρεσκοψημένα χριστόψωμα αντηχούσαν από κάλαντα και μουσικά όργανα. Θυμούμαι πως το μεσημέρι καθίσαμε στο τραπέζι πιο πολλοί από 12 νομάτοι. Μα για να καθίσουμε έπρεπε να περιμένουμε τον παππού που ερχόταν από το Άργος. Και ο παππούς άργησε κομμάτι κ ήρθε χτυπημένες δώδεκα γιατί το τρένο είχε καθυστέρηση.

Ήρθε ο παππούς και με όλα του τα γεράματα, ανέβηκε σα πουλί την ξυλένια σκάλα και η βράκα του η μεταξωτή έτριζε φρου φρου ανεβαίνοντας. Στο άνοιγμα της πόρτας, η λεβέντικη κορμοστασιά του μας φανερώθηκε σαν άγγελος παρουσίας, πατριαρχική. Στραβά, το κόκκινο φέσι με τη γαλάζια φούντα ανάρριχτη στον ώμο, φρεσκοξυρισμένος πασίχαρος.

«Γεια χαρά σας!»

«Καλώς τον παππού!»

«Χρόνια πολλά! Καλά και τιμημένα!»

«Αμήν παππού!»

Καθίσαμε στο τραπέζι. Στην κορφή ο παππούς. Βγάζοντας το φέσι του, το ‘ριξε στο μεντέρι. Έπειτα σήκωσε τις παλάμες και χάιδεψε τα άσπρα του μαλλιά που φούντωναν γύρω στο κεφάλι σαν αγιοστέφανο. Πήρανε γύρω θέσεις ο μπαρμπάδες, οι θειάδες, τα πρωτοξαδέρφια, ολάκερο το σόι. Η αδελφούλα μας η Αγγελικούλα η ωραιοκάμωτη, βοηθούσε τη μητέρα στο συγύρισμα του τραπεζιού. Σα δώρο βασιλικό πάνω σε ασπίδα γυαλιστερή, πρόβαλε ο ψητός διάνος, παραγεμισμένος με κάστανα και κουκουνάρια και μπαχαρικά. Ένα μεγάλο χριστόψωμο κόπηκε φέτες. Η μυρουδιά των ψητών κεντούσε τα ρουθούνια. Στο παλιό τζάκι, τρίζανε τα ξύλα. Ο παππούς, σήκωσε το χέρι και τον μιμηθήκαμε όλοι. Οι άνθρωποι στις επαρχίες τρώνε. Δηλαδή το κάνουνε δουλειά το φαγοπότι. Κι ένα χριστουγεννιάτικο τραπέζι γίνεται σωστή λειτουργία, για τούτο δεν πρέπει να φανεί παράξενο πως το βασίλεμα του ήλιου, βρήκε τους περισσότερους μας στο τραπέζι ακόμη, φορτωμένο, με πορτοκαλόφλουδες και τσόφλια καρυδιών και ποτήρια, που όσο να αδειάσουν γέμιζαν κοκκινέλι της Περαχώρας και γλυκόπιοτο Αϊγιωργήτικο.

Ωστόσο ο καιρός χειροτέρευε. Τα τζάμια της τραπεζαρίας νοτισμένα, δείχνανε πως όξω το κρύο έσφιγγε. Σε μια στιγμή, η ψυχοκόρη μας η Βαγιώ, μπαίνοντας με τη μπουκάλα γεμάτη είπε: «Χιονίζει όξω. Απόψε θα το στρώσει.».

«Η φωτιά μας κοντεύει να σβήσει» είπε η μητέρα.

«Βαγιώ, πήγαινε στο κατώι να φέρεις ξύλα».

Το κατώι ήταν κοντά στη σκάλα. Υπόγειο, τούρκικου σπιτιού όπου σωριάζαμε τις σοδειές της χρονιάς, γιομάτο πιθάρια, σκάφες, ξύλα και κάρβουνα.

Η Βαγιώ άναψε το λυχνάρι και κατέβηκε. Μα σε λίγο ξαναήρθε, χωρίς ξύλα, αλαφιασμένη και χλωμή. Το σβησμένο λυχνάρι έτρεμε στα χέρια της.

«Μπα, τι έχεις Βαγιώ; Τι τρέχει;»

«Κυρά, κάποιος είναι. Κάποιος» τσέβδιζε η χωριατοπούλα.

«Μίλα καλά! Τι λες;»

«Κάποιος είναι λέω κυρά, κάτω από τη σκάλα. Κουβαριασμένος και φοβάμαι η έρημη.»

«Δημήτρη, άιντε να ειδείς.» πρόσταξε ο παππούς έναν από τους θείους μου. Ο Δημήτρης σηκώθηκε και γρήγορα ακούστηκαν οι μπότες του να τρίζουν κατεβαίνοντας τη σκάλα.

«Κανέναν καλικάτζαρο θα είδε η Βαγιώ!» γέλασε ο δεύτερος θείος μου, ο Θανάσης, χαράσσοντας κάστανα και χώνοντας τα στη θράκα. Μα σε λίγο ακούστηκαν πάλι περπατησιές στη σκάλα κι ομιλίες. Η πόρτα άνοιξε και φανερώθηκε πάλι ο Δημήτρης μα όχι μόνος. Ένας άλλος άνθρωπος, άγνωστος, ήταν μαζί του. Θα έλεγε κανείς πως ο θείος μου τον έφερνε με το στανιό.

«Έμπα μέσα!» του λέγε.

«Μην ντρέπεσαι, χρονιάρα μέρα σήμερα! Έμπα να ζεσταθείς!»

Μα εκείνος φαινότανε πως κομπιάζει, ώσπου ο θείος μου τον έσπρωξε αλαφρά από τον ώμο και ο ξένος βρέθηκε στην τραπεζαρία.

«Τι ‘ναι τούτος;» ρώτησε ο παππούς.

«Δεν τόνε βλέπετε; Ζητιάνος ο φουκαράς. Καθότανε μαζεμένος κάτω από τη σκάλα και τρεμούλιαζε σα ζαγάρι! Και κάνει ένα ξεροβόρι όξω! Μπρρ..»

Κοιτάξαμε τον ξένο. Η κακομοιριά έβγαινε απ’ όλο του το κορμί. Θα ‘τανε πενηντάρης, λιγνός, κίτρινος, τα γένια του ψαρά κι αχτένιστα μοιάζαν με αφάνα. Ούτε κασκέτο φορούσε, ούτε παπούτσια. Ήτανε σκεπασμένος με κάτι κουρέλια που αφήνανε γυμνά εδώ και εκεί τα μέλη του. Μόλις βρέθηκε μέσα, γύρισε τα μάτια του γύρω φοβισμένα σαν αγρίμι και ύστερα κοίταξε και την πόρτα που την έκλεινε η κορμοστασιά του θείου μου, του Δημήτρη. Έκανε μια κίνηση σα να ‘θελε να ξεφύγει, μα ο παππούς μου του χαμογέλασε καλόβολα και του είπε με τη γλυκιά φωνή του:

«Γιατί; Κάτσε κεί δα στο τζάκι να ζεσταθείς καψερέ!», εκείνος ακόμα δίσταζε.

Ο Δημήτρης προχώρησε, και ακουμπώντας το χέρι του απάνω στον ώμο του, τον ησύχασε.

«Κάτσε που σου λένε! Εδώ είμαστε όλοι χριστουγεννιάτικοι! Θα το κάψουμε σήμερα!»

Ήτανε στο κέφι ο θείος μου. Γιόμισε ένα ποτήρι κρασί ως τα χείλια. Το ‘δωσε στον ξένο και του είπε: «Πιείτο αδερφέ, να πάνε κάτω τα φαρμάκια! Γιοματάρι ξέρεις! Έλα ρούφα το!».

Ο άγνωστος πήρε το ποτήρι, καθώς το χέρι του έτρεμε χύθηκε λίγο κρασί στο χαλί. Κοίταξε χάμω.

«Με συμπαθάτε» μουρμούρησε βραχνά.

«Δεν πειράζει δα! Χρόνια πολλά! Γούρι είναι!» του απάντησαν.

Με μια ρουφηξιά άδιεασε το ποτήρι του.

«Μπράβο σου!» φώναξε ο Δημήτρης.

«Τώρα αδερφέ κάθισε εκεί να την τυλώσεις!».

Η φωτιά θρεμμένη με νέα κούτσουρα λαμπάδιαζε πρόσχαρα. Ο άνθρωπος καθισμένος σταυροπόδι μπροστά στο τζάκι, κρατούσε ανάμεσα στα γόνατα του το πιάτο με το κρέας που του ‘χε φέρει η Βαγιώ, μασούλιζε λαίμαργα κοιτάζοντας πότε πότε κλεφτά τους άλλους γύρω του.

Σε κάποια στιγμή η μητέρα μου τον ερώτησε «Από πού είσαι μπάρμπα».

Ο άνθρωπος δεν μίλησε αμέσως. Σταμάτησε το μάσημα και σήκωσε το πρόσωπο κοιτάζοντας τηνε.

«Ντόπιος;» ξαναρώτησε η μητέρα μου.

Με φωνή βαθιά, σα φερμένη από μάκρος, από καμιά σπήλια, μουρμούρησε: «Όχι. Ξομερίτης είμαι.»

«Και δεν έχεις φαμελιά; Δεν έχεις σπίτι;»

«Ε, Ανθή! Φτάνει!» πρόσταξε ο παππούς.

«Ας δίνουμε του φτωχού κι ας μη ρωτάμε».

Είχαν επισημότητα τα λόγια εκείνα του παππού, που καθισμένος στην πολυθρόνα του φάνταζε μεγαλόπρεπος σαν ο Δίας ο Ξένιος.

«Ας μη ρωτάμε».

Βράδιαζε πια. Η Βαγιώ άναψε την κρεμαστή λάμπα και έφερε τους καφέδες. Ο ξένος πάστρευε το πιάτο του. Άξαφνα μέσα στη βραδινή σιγαλιά ακούστηκε μια τουφεκιά και αμέσως δεύτερη και τρίτη και τέταρτη, η μία πάνω στην άλλη. Μαζί ακούστηκαν φωνές φερμένες από πέρα. Άλλες από το κάστρο το Παλαμήδι, φωνές ταραγμένες. Οι άντρες μας πετάχτηκαν όρθιοι. Οι γυναίκες τρομαγμένες.

«Κάτι γίνεται στο Παλαμήδι» είπε ο παππούς ο πολύξερος.

Άντρες και γυναίκες βγήκανε στο μπαλκόνι χωρίς πια να λογαριάζουμε το κρύο. Στη δυτική τάπια του Παλαμηδιού που είναι κατά την πόλη στραμμένη, φώτα σαλεύανε βιαστικά.

Πέσανε ακόμη τρεις τουφεκιές και ύστερα από δυο στιγμές ένα ξαφνικό σάλπισμα ξέσκισε τον παγωμένο αέρα τρεμόσυρτο, σερτό μες στο σκοτάδι. Οι κάμαρες του Ιτς Καλέ αντιλάλησαν τη λαχτάρα του χαλκού.

Ένας ξάδερφος μου ο Κοσμάς που είχε κάνει και λοχίας στα ειδικά εξήγησε: «Α, το ξέρω γω το σάλπισμα τούτο. Κατάδικος το ‘σκάσε από εκεί πάνω.»

Μπήκανε όλοι στην τραπεζαρία. Δεν μιλούσε κανένας. Η σιωπή βάραινε απάνω στα πράγματα και οι ματιές των αντρών πέσανε πάνω σε ένα κορμί διπλωμένο μπροστά στο τζάκι. Μια δυνατή πνοή ανέμου άνοιξε την μπαλκονόπορτα και έσβησε τη λάμπα. «Α» έκαναν ξαφνιασμένες οι γυναίκες. Το αντιλάλισμα της φωτιάς έπεφτε κοκκινωπό πάνω στον χριστουγεννιάτικο ξένο μας, τον άγνωστο και φώτιζε τη στεγνή του όψη, τα γκρίζα γένια του. Τώρα και των γυναικών οι ματιές βάραιναν απάνω του. Σα να κατάλαβε την αγωνία μας ο άνθρωπος, σηκώθηκε απότομα και χωρίς να μας καληνυχτίσει, χωρίς να βγάλει άχνα προχώρησε γρήγορα στην πόρτα κολητά στον τοίχο και χάθηκε σαν φάντασμα. Δεν ακούστηκε ούτε η περπατησιά του στην σκάλα.

Βιβλίο Διηγήματα Χριστουγέννων, Πρωτοχρονιάς και Φώτων, Χάρης Σακελλαρίου – Καστανιώτη

ένα άρθρο από το ιστολόγιο

της “ΑΛΛΗΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ”

φωτογαρφία 1. H πισίνα τη δεκαετία του 1960

Στο ιστολόγιο της “ΑΛΛΗΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ” δημοσιεύτηκαν μερικές ενδιαφέρουσες φωτογραφίες, σχετικές με το χώρο της πισίνας που υπάρχει  μπροστά από το ξενοδοχείο “ΑΜΦΙΤΡΥΩΝ”.

Και λέω ότι έχει ενδιαφέρον όχι γιατί μας δείχνει πως είναι σήμερα, γιατί αυτό το βλέπουμε και μας θλίβει, καθημερινά, αλλά γιατί μας δείχνει πως ήταν ο χώρος εκεί πριν δημιουργηθεί η πισίνα.

φωτογραφία 2. Η ενετική δεξαμενή το 1920

φωτογραφία 3. Η ενετική δεξαμενή λίγο πριν τον πολεμο το 1940

φωτογραφία 4. Λεπτομέρεια απο το εσωτερικό της ενετικής δεξαμενής.

'Ετσι είναι σήμερα!!!

Στη θέση που σήμερα είναι η πισίνα υπήρχε μια ενετική δεξαμενή. Στη φωτογραφία 2 διακρίνεται ακέραια.

Κατά τον πόλεμο ίσως και λίγο πριν  κατεδαφίστηκε ένα τμήμα.   Φωτογραφία 3 και 4. Στα μέσα του 1950 και με τις εργασίες για την ανέγερση του Αμφιτρύωνα  κατεδαφίστηκε, διαμορφώθηκε ο χώρος και κατασκευάστηκε η πισίνα. Φωτογραφία 1

Λέγετε ότι την πισίνα την εγκαινίασε με βουτιά η  Αμαλία  σύζυγος του Κ. Καραμανλή.

Για το σήμερα τι μπορεί να πει κάποιος …

Σχετικό άρθρο “Συνάντηση αδιαφορίας και ανικανότητας“

& Κουκλοθέατρο στη Βιβλιοθηκη Ανθός